در تفسير « ثعلبي » روايتي از ايوهريره آمده كه رسول خدا (ص) فرمود :« در خيال موسي (ع) آمد كه آيا خداوند استراحت مي كند » و در روايتي آمده كه قوم موسي سؤال كردند كه خداوند را خواب مي آيد يا خير ؟ فرشته اي به سوي موسي (ع) ارسال شد كه اي موسي سه شبانه روز نخواب ، و بعد از آن دستور رسيد دو قنديل شيشه اي بدست بگير و نگه دار . چون موسي دو شيشه بر دست نهاد خواب بر او غالب آمد و هر دو شيشه شكستند ،وحي آمد كه اگر من كه خداي جهانم بخوابم آسمان و زمين را چه كسي نگه مي دارد . « تعالي ما في السموات و الارض » ، «الله لا اله الّاهوالحيّ القيوم » ،« لا تاخذه سنة و لا نوم » او را خواب نمي آيد،نه خواب سنگين و نه خواب سبك (چُرت)زيرا خواب نوعي فراموشي و از خود بي خبري است و فراموشي بر ذات خدا روا نيست و خواب قهر است نه مقهور،خواب استراحت است و استراحت از رنج مي آيد كه خداوند را مشقت و رنجي نمي آيد و خواب برادر مرگ است، كه خداوند از مرگ منزه است. 

هر آنچه در آسمان و زمين است از درياها ، درختان ، پرندگان، جويبارها ، كوهها، انسانها و جن ها همه عبد و مملوك خدايند.